Prutje, prakje of hele wortel
Monique - 7 mei 2009
Ik word heel gelukkig van lekker eten. Het liefst eet ik gerechten met onuitspreekbare namen, vol exotische ingrediënten en geserveerd op wanstaltig mooi opgemaakte borden. Niet dat deze gastronomische hoogstandjes bij ons dagelijkse kost zijn, maar ik zou het heel fijn vinden als onze dochter van bijna vijf maanden later goede voeding waardeert en geen notoire McDonalds-junk word. Oké, ze hoeft nu ook weer niet een pedanterig culinair wijsneusje te worden die gaat krijsen als ze geen chorizospiesjes met appelcoulis op de peuterspeelzaal krijgt. Maar een beetje liefde voor puur en eerlijk eten zou mooi zijn en dat moet je vroeg bijbrengen.
Ik kan dan ook nauwelijks wachten totdat ik de eerste hapjes bij dochterlief naar binnen mag lepelen. Dat doe ik echter wel. Met zes maanden is de magische grens bereikt; dan pas zijn de fruit- en groentehapjes écht belangrijk omdat ze langzaamaan de (moeder)melk gaan vervangen. Tot nu toe taalt ons dochtertje niet naar bijvoeding en vindt ze de fles, die ze nu met haar kledderhandjes probeert vast te houden, nog prima.
Leren eten is een kunst op zich en..tja..hoe ga ik die verse hapjes dan aanbieden: in vloeibare of in vaste vorm? Er bestaat namelijk zoiets als de Rapleymethode, waarbij je je kindje geen prakjes geeft maar zelf grove stukken voedsel uit het handje laat eten. De baby heeft dus de totale regie over zijn of haar eten. In gedachten zie ik hoe mijn dochter luid schaterlachend haar vader aan het bekogelen is met appel en vervolgens een wortel overdwars in haar keeltje probeert te steken. Terwijl ze nog vervaarlijk aan het rondzwiepen is met een stuk komkommer waarbij ze nog net niet onze oude kat heeft neergeknuppeld, probeer ik, getooid met helm en schild, de troep bijeen te harken. Die kliederzooi kan me niet veel schelen, maar de boel wordt ernstiger als ik haar vol overgave doperwtjes in haar petieterige neusgaatjes zie prakken of haar eerste tandje hoor afbrokkelen terwijl ze op een net niet helemaal gaar gekookte stronk broccoli aan het kluiven is. Ook de Heimlich manoeuvre heb ik- uiteraard- al honderden keren toegepast.
Voor mijn eigen gemoedsrust lijkt het me beter dat ik probeer enige zeggenschap over mijn dochters eetkunst te hebben en kies ik voor de prutjes. Uiteraard zelfbereid en gepureerd met zo’n gezellig ouderwetse draaizeef die ook de moeilijk verteerbare deeltjes eruit zeeft. Helm en schild staan standby in het keukenkastje. Je weet maar nooit.
Kip, patat en appelmoes << | >> Nep-eten
Wil je als eerste op de hoogte gehouden worden van onze nieuwtjes? Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief en klik 
