Nep-eten
Monique - 21 mei 2009
Als mijn dochter besloten heeft dat ze genoeg gegeten heeft, stort ze zich vol overgave op het nep-eten. Eerst begint ze een beetje aan mijn vingers te friemelen, dan duwt ze met haar tong de flessespeen uit haar mond en vervolgens gaat ze daar toch maar wel aan sabbelen en doet ze alsof ze drinkt. Van de tien slokken gaat er misschien één daadwerkelijk haar keelgat in. Gezien haar charmante geglimlach en geknipoog is het duidelijk niet de bedoeling dat ik doorheb dat haar slabbetje nu de resterende inhoud van het flesje bevat. Dit doet me denken aan mijn eigen goocheltrucpogingen van vroeger om eten op een ludieke manier van mijn bord te laten verdwijnen.
In de jaren zeventig deed mijn moeder namelijk biologisch-dynamisch/macrobiotisch-achtige dingen met ons eten. Mijn broer en ik kregen toen prehistorische gerechten als speltpap met boekweitgrutten voorgeschoteld. Gerechten met prachtige, verantwoorde ingrediënten boordevol zonne-energie die uitstekende bouwstenen leveren voor het opgroeiende kind. Maar lekker?
Inderdaad, je kon er prachtige kastelen van prakken (Muiderslot eat your hart out) waarbij je de dingen die je echt goor vond zorgvuldig in de muren metselde (verdwijntruc 1). Meestal werden onze prakavonturen snel in de kiem gesmoord en moesten we een hap nemen. Als bij toverslag transformeerde onze gelaatskleur dan in dezelfde kleur als ons eten: een grijsgeelbruingroenachtigblauw. Met stalen smoeltjes probeerden we ons eten aan de hond te slijten, die alleen al door de geur jammerend wegliep (verdwijntruc 2). Na vele mislukte verdwijntrucjes had ik iets bedacht dat supergoed werkte. Ik propte zoveel mogelijk eten in een hoek van mijn wang à la hamster, spuugde dat ongezien uit in een zakdoekje, stopte dat diep weg in de zakjes van mijn gemacrameede tuniekje en deponeerde dat vervolgens in het toilet (verdwijntruc 3). ’s Avonds laat zat ik in het diepste geheim, met knorrende maag en rozerode wangen, te schranzen van mijn eerder bijeen gescharrelde voorraad snoep.
Mijn dochter wil ik zulk soort praktijken besparen, hoewel je met die prachtige, verantwoorde ingrediënten boordevol zonne-energie weldegelijk écht lekkere gerechten kunt maken. Maar ja, dat vond mijn moeder toentertijd ook en dat bleek geen successtory. Wellicht had ze haar kansen wat kunnen vergroten door de gerechten lila of turqoise (vrolijke kinderkleuren) te maken, hoewel ik dat niet met zekerheid durf te zeggen. Maar zodra de wangen van dochterlief hamsterachtige proporties aannemen en rozerood kleuren, weet ik één ding wel heel erg zeker: ze lijkt sprekend op haar moeder.
Prutje, prakje of hele wortel << | >> Hongerstaking
Wil je als eerste op de hoogte gehouden worden van onze nieuwtjes? Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief en klik 
