Kip, patat en appelmoes
Mara - 3 mei 2009
Het gaat slecht met de Nederlandse horeca. En dan heb ik het niet over de kredietcrisis, maar over wat er in een gemiddeld restaurant voor kinderen op de kaart staat. Natuurlijk doen zaken als Praq in Ouderkerk aan den Amstel het goed. En natuurlijk zijn er steeds meer topkoks die kinderen met open armen ontvangen. Maar een gemiddeld kindermenu bestaat nog steeds uit niet meer dan 1. kip, patat en appelmoes -met daarop het liefst een kers die minimaal drie jaar op sterk water heeft gestaan, 2. een ongare pannenkoek met als ultieme creatieve uitspatting van de kok een gezichtje van stroop en 3. pasta met tomatensaus, uiteraard uit een potje.
Na is er een speciaal kindertoetje, dat in de meeste gevallen kan wedijveren met een traktatie uit de DDR. Drie bolletjes ijs die weliswaar allemaal een andere kleur hebben, maar volstrekt hetzelfde smaken: waterig, mierzoet en zo chemisch dat je kind vervolgens twee uur lang door het restaurant stuitert.
Waarom worden kinderen toch behandeld als smaaktechnische invaliden? Ligt de fout bij de ouders, die hun kids zich misselijk laten eten aan friet met mayo zodat papa en mama rustig een fles wijn leeg kunnen drinken? Zijn onze kinderen gewoon niet gewend aan uitgesproken smaken omdat ze de eerste twee jaar van hun leven vaak alleen maar fabriekspotjes hebben gekregen? Of komt het gewoon bij geen enkele restaurateur op dat kinderen hetzelfde kunnen eten als hun ouders, maar dan in kleinere porties? Dat is niet alleen lekkerder en gezonder, maar zo wennen ze ook aan nieuwe smaken. Bovendien, en dat is misschien nog wel belangrijker, voelen ze zich op die manier onderdeel van de rest van de tafel.
Toen ik hoorde dat tijdens de vakbeurs Horecava de Prijs voor het Beste Kindermenu zou worden uitgereikt, was ik even vol goede hoop. Totdat de winnaar bekend werd gemaakt: een snackbar die een gefrituurd (!) heilbotspiesje serveert met als garnituur wortelrondjes, idioot dik gesneden komkommer en Pommes Smiles. Dat laatste zijn smaakloze aardappelrondjes in de vorm van een lachend gezichtje. Uiteraard uit de diepvries. Om te dippen komt er bij het Guppie-Menu een schaaltje frambonaise- kant-en-klaar. Het hoogtepunt is het erbij geserveerde pakje Wicky Tutti Frutti Bananas. Dat is een drankje met zoveel suiker en E-nummers dat zelfs een dubbele whisky me een beter alternatief lijkt. Tja, de crisis is in de Nederlandse horeca is nog lang niet voorbij.
Mara Grimm is culinair redacteur en woont samen met man Bart, zoon Toon (bijna 2) en hond Miles Davis. Elke maand schrijft ze voor Keukenkikker over eten met kinderen.
<< | >> Prutje, prakje of hele wortel
Wil je als eerste op de hoogte gehouden worden van onze nieuwtjes? Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief en klik 
