Hongerstaking
Mara - 1 juni 2009
Niet pushen. Niet boos worden. Niet geïrriteerd raken. En al helemáál niet iets anders klaarmaken. Omdat ik wil dat Toon een makkelijke eter wordt, houd ik me strikt aan de regels in de opvoedboekjes. Want ik kan niet wachten tot mijn nog-niet-eens-peuter in een restaurant vraagt om een half dozijn oesters. Tot hij in een Parijse brasserie zonder blikken of blozen een portie andouillette bestelt. Of tot hij zijn eerste viergangenmenu bereidt. Tja, mijn fantasie over de culinaire opvoeding van mijn kind is nu eenmaal levendig. Ik ben het aller-gelukkigst als hij een schaaltje olijven leegeet, vol overgave een garnaal pelt of übergeconcentreerd een mossel uit zijn schelp probeert te vissen.
Maar deze week is mijn culikid in hongerstaking. Op de eerste dag dat hij weigert te eten, houd ik me keurig aan de regels. Ik zet een onaangetast bord groentelasagne met een glimlach terug op het aanrecht en geef hem een kommetje biologische yoghurt na. Want dreigen dat hij zonder toetje naar bed moet is volgens de opvoedgoeroes culinaire mishandeling. Natuurlijk baal ik, maar ik troost mezelf met de gedacht dat ik morgen een uitgehongerd kind aan de ontbijttafel heb.
Niets blijkt minder waar. We zitten inmiddels op dag vijf en er is nog niets veranderd. ’s Ochtends zit de havermout overal: op papa’s wang, in de staart van de hond en vooral op mijn nieuwe jurkje, maar niet in Toontjes mond. En ‘s Avonds worden de anders zo geliefde gebakken sardientjes met couscous met een luid bah! begroet, opgepakt en met voldane glimlach op de grond gegooid. Ook de plakjes avocado worden resoluut van tafel geveegd.
En dan opeens bekruipt het me: mijn zoontje is al twee kilo afgevallen. Wat als hij ziek wordt? Wat als hij de rest van de week ook niet eet? Of erger: wat als hij zo’n kind wordt dat niets lust? In een vlaag van paniek besluit ik alle regels te vergeten. Ik sta ik op en bak een omelet. Toon neemt een hap, maar voor hij begint met kauwen laat hij het ei alweer uit zijn mond vallen. ‘mamahaa! neehee!’ roept hij ter verduidelijking en trekt een vies gezicht.
Snel blancheer ik wat broccoli –zijn lievelingsgroente- en vindt nog een half viskoekje van gisteren. Maar ook dit belandt naast de sardientjes, de omelet, de avocado en de couscous op de grond. Een kommetje yoghurt na dan? Toon lacht. Zou hij…? Ik was er al bang voor: hij stopt zijn handen in de beker en smeert zijn hele gezicht vol.
Ik ben op. En Toon ook. Als ik hem in bed leg hoor ik een raar geluid vanuit de keuken. Ik ren naar beneden en zie hoe de hond een viergangenmenu van de vloer schrokt. Zelfs de groenten en couscous gaan er met groot genoegen in. Een schrale troost. Want mijn kind mag deze week dan een moeilijk eter zijn, maar mijn hond kan zo mee naar De Librije.
_Mara Grimm is culinair redacteur en woont samen met man Bart, zoon Toon (bijna 2) en hond Miles Davis. Elke maand schrijft ze voor Keukenkikker over eten met kinderen. _
Nep-eten << | >> Appel-versus-banaan-dillema
Wil je als eerste op de hoogte gehouden worden van onze nieuwtjes? Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief en klik 
