Keukenkikker » Home

Baby 2014
Jamkoekjes van oma Puck

columns

Allerlaatst

Geschreven door Monique

‘Is dit voor de allerlaatste keer mama? De allerallerallerlaatste keer?’ In stevig tempo loop ik samen met mijn dochter naar de peuterspeelzaal. In mijn handen draag ik voorzichtig een dienblad met daarop haar traktatie: de jamkoekjes van oma Puck. Gisterenmiddag hebben we die samen gemaakt, hoewel: na drie koekjes in elkaar geflanst te hebben vond dochterlief het wel weer genoeg en ging liever ‘koekjes bakken’ spelen. Luid neuriënd maakte ze imitatie koekjes van gekleurde klei voor de ‘kleine kindjes’ van de peuterspeelzaal. Niet veel later veranderde dat luid geneurie in luid gestampvoet toen bleek dat haar koekjes niet in onze echte oven mochten. Maar desondanks rook het huis naar de heerlijke watertandlucht van versgebakken koekjes.

Het begint te miezeren. We gaan wat sneller lopen en ademen diep de prille herfstlucht in. ‘Het is de allerallerallerlaatste keer dat ik hier zal spelen. Morgen ga ik naar school, want ik ben al een groot meisje, he mam?’ Intussen pikt ze een koekje van het vrolijk versierde dienblad en likt een klodder bramenjam van haar wang. ‘Is het dan ook de allerallerlaatste keer dat ik koekjes mag tak-taktreelen.. eeehm..mag geven?’

Ik weet nog hoe ik als kind deze koekjes met mijn oma Puck maakte. Meestal gebeurde dat rond deze tijd van het jaar, want eind september waren de bramen het lekkerst en die waren onmisbaar voor de jam die op de koekjes moest. Met emmertjes togen we het Veluwse bos in om bramen te verzamelen; ik – stadsmens als ik ben- herhaaldelijk gillend bij iedere spin die ik tegen kwam. Maar als de buit eenmaal binnen was kon het feest echt beginnen. Als ware heksen stonden we in grote pannen bramenprut te roeren, wachtend tot de prut in lekkere jam zou veranderen. Wat het meestal deed. En dan koekjes maken. Na urenlang noeste arbeid verricht te hebben, was niets op de hele wereld lekkerder dan die koekjes.

‘Zo lief, veel plezier vandaag hoor!’ Ik geef mijn dochter een kus en met lege handen loop ik weer naar huis terug. Een waterig zonnetje laat zich zien. Als ik straks mijn dochter ophaal is het de laatste keer dat ik deze route zal lopen. Want vandaag is het de allerlaatste dag. De allerallerallerlaatste dag dat mijn kind nog even peuter mag zijn. Ik steek mijn handen diep in mijn zakken en vind een zilverpapierpakketje met daarin een jamkoekje. De allerlaatste.

Lekker zelf bakken: de jamkoekjes van oma Puck!

Vorig artikel: << | >> Volgend artikel:

Jamkoekjes van oma Puck