Keukenkikker » Home

Baby 2014
Kleine meisjes worden groot

columns

Kleine meisjes worden groot

Geschreven door Monique

Opeens is mijn schattige baby veranderd in een echt kleutermeisje die het liefst die hele dag ronddartelt in lila feeën-gewaden, inclusief glittervleugels en een prinsessenkroontje in heur haar. Ze is dan ook een typisch vierjarig meisje. Nu hebben kinderen van die leeftijd de neiging om naar school te gaan en zo komt het dat mijn dochter binnenkort haar eerste schreden zal zetten in een heuse kleuterschool.

Terugdenkend aan de babytijd en heendenkend aan de komende schooljaren raak ik iedere keer weer bevangen door sentimentaliteit in de ergste graad. Je weet wel, zo’n bui waarin je in een mist van opwellende tranen probeert te herinneren hoe lekker babyhaartjes ruiken of hoe fijn zo’n klein voetje in je hand past. Opeens voelen al die standaard uitdrukkingen als ‘wat gaat de tijd toch snel’ en ‘kleine kindjes worden groot’ aan als absoluut briljante waarheden. Tijdens zo’n vlaag van labiliteit komt ook altijd weer de vraag bovendrijven hoe ik die babytijd in vredesnaam ben doorgekomen. Ik kan me namelijk nog levendig herinneren hoe ik dagelijks scheel van moeheid mijn bed uitrolde en op handen en voeten richting douche klauterde om me op te maken voor een nieuwe dag. En in een helder moment, kom ik altijd weer tot de conclusie dat ik eigenlijk nog steeds zeer regelmatig scheel van moeheid mijn bed uitrol en op atypische wijze mijn weg naar de douche vind.

Maar ik heb zo mijn eigen therapie ontwikkeld om extreme uitputtingsverschijnselen het hoofd te bieden. En dan kies ik meestal voor de weg van de minste weerstand. Op het moment dat moeders zich nog eens extra proberen op te laden door in bovenmenselijke temperaturen ingewikkelde yogahoudingen aan te nemen of 184 keer het park rond te rennen, roer ik nog eens stevig in mijn beslagkom. Want mijn oplossing voor zeldzaam vermoeiende en/of zware emotionele tijden is: chocolademousse. Voor mij is niets geruststellender dan de ingrediënten zachtjes door elkaar te mengen en de sussende zoete smeltende geur van chocolade te ruiken. Niets fijners dan de donkere romige massa in een mooi glazen kommetje te scheppen en die langzaam op te eten. Helemaal leeg. Helemaal Zen.

Gisteren bladerde ik weer eens door mijn dochters fotoboek en zag haar babyfoto’s. Niet veel later stond ik zacht jammerend in mijn keukenkastjes te graaien. ‘Wat ben je aan doen?’, vroeg mijn eega enigszins bezorgt. Met lichte paniek in mijn stem antwoordde ik: ‘Is er nog chocolade?’

Je begrijpt dat we het recept van de chocolademousse niet plaatsen bij de Keukenkikker, dat is helemaal niet goed voor je baby! Maar als je naarstig op zoek bent naar een recept voor snelle superlekkere chocolademousse voor jezelf, dan kunnen we je dat natuurlijk toesturen!

Vorig artikel: << | >> Volgend artikel:

Kleine meisjes worden groot