Keukenkikker » Home

Baby 2014
Comfortfood

columns

Comfortfood

Geschreven door Monique

In een kinderleven voltrekken zich voortdurend hartverscheurende gebeurtenissen. Zo kan een speelgoedknuffel dat toch echt gewassen moet worden zorgen voor dramatisch lange huilbuien. Of een lieveheersbeestje dat een pootje blijkt te missen. Ook een grijs steentje dat kortgeleden nog in onze tuin lag te midden van honderden vrijwel identieke steentjes, blijkt opeens een kleinood van onschatbare waarde te zijn als het niet in de linker jaszak terug vinden is en veroorzaker van biggelende tranen langs een mollig kinderwangetje.

Ik vind het wel mooi die kindertranen. Juist omdat ze gaan om die kleine dingen die wij Grote Mensen niet zo snel meer zien of logisch vinden. Maar soms gaan kindertranen ook om grote dingen en juist die tranen treffen je het hardst.

Milla had laatst last van Groot Verdriet. Onze oppas die ruim anderhalf jaar 1 keer per week voor haar zorgde is plotseling weggegaan. Of beter gezegd: plotseling weggerend. Ik was een boterham aan het smeren en probeerde tegelijkertijd Milla’s boze bui (jawel, ze is een échte peuter) af te wenden toen ik de oppas twee beruchte zinnen hoorde prevelen. Beruchte Zin 1: `Ik kan hier niet tegen’, gevolgd door Beruchte Zin 2. ‘Zoek maar een andere oplossing’. Vijf seconden later hoorde ik de voordeur dichtslaan. Nog nooit heb ik een vrouw op leeftijd zo hard zien rennen. Dit kwam echt als donderslag bij heldere hemel. Mijn dochter was verbijsterd: hoe kon de oppas nou wegrennen? Ze houdt toch van haar? Zij is toch haar allerbeste vriendje? Misschien is ze verstoppertje aan het spelen’ sliste ze en rende de tuin in om onder iedere struik en achter elke boom te kijken, intussen hard de naam van de oppas roepend. Na ruim een uur zoeken kwam ze tot de conclusie dat de oppas echt weg was. Haar gezichtje betrok en daar kwamen de tranen en de bibberlip. Onder luid gesnik hikte ze ‘Het is mijn schuld. Ze is boos op mij’. En ik huilde met haar mee. Na een poosje kwam ze op een goed idee, ze ging een mooie tekening maken voor de oppas. ‘Dan komt ze wel weer terug, hé mama?’ En met het puntje van haar tong uit haar mond, ging ze aan de slag een poging wagend zichzelf en de oppas te tekenen. In gedachten verzon ik horentjes op het hoofd van de getekende oppas en stopte het kunstwerk weg in de diepste la die ik kon vinden. Van de oppas hebben we niets meer vernomen.

Om mijn dochter en mezelf wat op te beuren besloot ik iets extra lekkers te koken. Eten waar je écht blij van wordt. Ik besloot een gerechtje te koken dat Milla als baby heel lekker vond: zalm met worteltjes, naar recept van een Engelse kok wiens naam ik helaas ben vergeten. Van de kleuren werd ik in ieder geval al blij: vrolijk roze met fleurig oranje. Kennelijk had dit vrolijke visgerechtje ook een therapeutische werking op mijn dochtertje, want na twee happen riep ze ‘Mama, het komt allemaal wel goed’. En inderdaad: inmiddels hebben we een hele leuke nieuwe oppas gevonden.

Recept: Zalm met worteltjes

Vorig artikel: << | >> Volgend artikel:

Comfortfood