Keukenkikker » Home

Baby 2014
Fruitbonbons

columns

Snoep

Geschreven door Monique

Ik ben dol op snoep. Als kind al likkebaardde ik bij alles wat hoge concentraties suiker, E-nummers en conserveringsmiddel bevatte. Eigenlijk likkebaardde ik bij alles wat er chemisch uitzag: hoe meer synthetische toevoegingen, des te lekkerder. Haribo beertjes, winegums, van die zure matjes waar je teennagels van kromtrokken, en van die karamel snoepjes die zich dusdanig aan tanden en kiezen hechtten dat een zoutzuur-oplossing de enige manier is om de boel schoon te bruisen. Proefde ik maar een zweepje ‘echt fruit’ of had iets een ‘natuurlijke kleur’ dan werd het snoepje met overtuigde daadkracht in de vuilnisbak gemikt.

Vermoedelijk had mijn moeders eetbeleid iets te maken met mijn hang naar snoep. Zij hamerde op zo’n moreel verantwoord dieet dat grotendeels bestond uit soyabrokjes, zeewierdingen en gigantische hoeveelheden peulvruchten. Sommige gezinsleden zochten hun toevlucht bij de snackbar om de hoek, ik bij Jamin. Die snoepwinkel was de hemel, Willy Wonka’s wonderfabriek op aarde. Alleen dan zonder chocoladerivier en Oempa Loempa’s en eigenlijk ook zonder Willy Wonka. Maar dat liet de pret niet drukken, snoep was er in overvloed. Als ik me erin kon wentelen, dan had ik dat gedaan. En nog steeds vind ik het heerlijk om af en toe een flinke puntzak snoep weg te kauwen.

Laatst zag ik mijn dochter verlekkerd door de ramen van Jamin gluren. Ik was geschokt! Want als het om ‘snoep’ en ‘mijn kind’ gaat ben ik een ontzettende moralist. Zo eentje die echt niet wil dat haar kind nu al stijf staat van de suiker. Zo eentje die ervan gruwt als een negen maanden oude baby een Magnum-ijsje wegspoelt met wat energydrink. Het is volgens mij wel duidelijk: wij lopen met een grote boog om de desbetreffende snoepwinkel heen. Althans, dat doen wij als ons dochtertje erbij is.

Dit alles wierp een aantal prangende vragen op, aangezien ik mijn dochters snoeplust begrijp, maar ook wil dat ze redelijk gezonde dingen binnenkrijgt. Vragen als: is snoep zonder al te veel chemische experimenten en zonder suiker eigenlijk wel lekker? En zo ja, kun je dit dan ook zelf maken? En, heel belangrijk, oogt het dan niet al te ‘gezond’? Met een doortimmerd plan ging ik aan de slag en na wat geëxperimenteer meen ik, zij het met lichte aarzeling, een antwoord te kunnen geven op mijn prangende vragen: Ja. Het is flinkzoete fruitbonbons geworden. Fruitbonbons die eigenlijk niet zou misstaan in een bonbondoosje.
Het fruitbonbonsmaakproces leverde mij overigens nog twee fascinerende bevingen op.

1. Ik lijk meer op mijn moeder dan ik dacht
2. Kennelijk is het Jamin-gen toch erfelijk.

Recept om je vingers bij af te likken: Flinkzoete fruitbonbons

Vorig artikel: << | >> Volgend artikel:

Fruitbonbons