Keukenkikker » Home

Baby 2014
Beestjes

columns

Beestjes

Geschreven door Monique

Gisteren zag ik een zwart stipje in Milla’s melkflesje drijven. Bij nadere inspectie bleek dit stipje ook voelsprieten, zwarte spillepootjes en vleugels te hebben. Het was een fruitvliegje. Ik kon ternauwernood een schreeuw onderdrukken. Beestjes en ik zijn namelijk geen heel gelukkige combinatie. Dat wil zeggen dat ik ietwat neurotisch word als ik sociale kolonievormende wezens, of andere schepsels die tot de categorie der geleedpotigen behoren, in mijn eten ontwaar.

Grote kans overigens dat ik dit trauma ergens in mijn jeugd heb opgelopen. Zo zette mijn oma voor het slapen gaan altijd een Tupperware-bekertje met vlierbloesemlimonade op mijn nachtkastje (niet geheel gebitsvriendelijk) waar vervolgens een hele kolonie mieren in marcheerde. Als ik dan dorstig wakker werd en een slok nam, werd de eerste lading mierenbrij meestal tegengehouden door mijn bovenste rij melktandjes.

Ook met echte gerechten was mijn oma nogal onbetrouwbaar. Berucht zijn de andijviestamppot met restanten lieveheersbeestje (zou daar mijn antipathie jegens alle andijviesoorten vandaan komen?) en de hutspot met stukjes mug en/of bromvlieg. Zoals bekend zijn stampotten uitermate geschikt om geplette beestjes onopvallend in te verbergen. Maar zelfbedachte guerrillatechnieken hebben me intussen in staat gesteld om uiteenlopende ledematen direct te herkennen.

Mijn moeder was overigens ook niet vies van wat semi-verbrijzelde beestjes in het eten. Kennelijk is deze voorkeur genetisch bepaald. Jarenlang heb ik geen hap tomatensoep durven nemen uit angst voor drijvende kakkerlakken. (Nee Monique, het waren écht stukjes gemberwortel.) En was ik de rucola zesendertig keer zodat ik niet nog eens word aangestaard door een catatonische rups die de honing-mosterd dressing net wél heeft overleefd.

Nu schijnt het eten van insecten enorm hot te zijn. Er is zelfs een restaurant in Den Bosch die pikant gekruide meelwormen en meer van dit soort heerlijkheden serveert. Immers, insecten zijn niet alleen heel knapperig maar door de vele proteïnes ook nog eens heel gezond. Leuk geprobeerd hoor, maar ik zie ze voorlopig niet opgenomen worden in de Schijf van Vijf.

Milla denkt daar duidelijk anders over. Vanochtend ontwaarde ze een mier op het bankje in park waar we even gingen zitten. Ik hoorde plots een triomfantelijke kreet en binnen 3.5 seconden had ze het arme beestje te pakken en stopte het in haar mond. (Uitstekende hand-oog coördinatie!) Daar werd het al smakkend vermalen tussen vier nieuwe tandjes. Haar blik speurde ondertussen het bankje af, op zoek naar meer diertjes. Hmmm! Lekker! Mieren!

Tja, het zit toch in de familie.

Vorig artikel: << | >> Volgend artikel:

Beestjes