Vleesch Noch Visch
Monique - 1 maart 2010
Ik ben niet zo’n vlezig type. Dat wil zeggen dat mijn hart niet spontaan sneller gaat kloppen van halfrauwe bieflapjes, lauwe paardeworst, nog nalillende lever en meer van dit soort heerlijkheden. Het maakt niet uit of je er liters saus overheen giet of het verstopt in gezellig ogende quiches. Vlees, in welke gedaante dan ook, en ik zijn gewoon geen soulmates. Hoewel, tijdens mijn zwangerschap kon ik geen genoeg krijgen van reuze gehaktballen en suddervlees in vette jus. Maar aangezien ik niet chronisch zwanger ben, behoor ik al gauw tot de categorie der `niet-diereneters’ ook wel bekend als `vegetariër’.
Lees verder.
Allerhande
Monique - 28 december 2009
Ik ben een Allerhandehamsteraar. Zodra Albert Heijn een nieuw glanzend exemplaar in de stelling heeft liggen móet ik er een hebben. Thuis worden alle recepten uit het kooktijdschrift – van friszachte salades met een bite tot de bonkige stoofpotten van oma – minutieus bestudeerd. En daar blijft het meestal bij. Gezien mijn vorige Allerhandekookexperimenten is het namelijk beter voor de gezondheid van mijn gezin om me alleen tot lezen te beperken. Lees verder.
Spierballenpap
- 8 november 2009
Ons huis lijkt tegenwoordig veel op een fort annex bunker annex huis van bewaring. Overal zijn veiligheidsattributen bevestigd die mijn dochter moeten beschermen voor de meest enge ongelukken die uitstekende tafelpunten, traptreden of zelfs mijn rolgordijn kunnen veroorzaken. Gelukkig zorgen de scrabbelnamen van de accessoires ( ‘scharnierstopper’, ‘koelkastafsluiter’ of ‘multifunctionele blokkeerder’) voor een vrolijke noot. Helemaal omdat het vastmaken van deze dingen niet zonder binnensmonds gevloek verloopt. Lees verder.
De bakfietsmaffia
Monique - 7 oktober 2009
Opeens zie ik ze overal en in grote getale: bakfietsmoeders. Het kan zijn dat het moederschap een soort rader in mij heeft geactiveerd waardoor ik nu, te pas en te onpas, bakfietsen spot.
Dat is overigens ook helemaal niet moeilijk. Je hoort ze al van ver aankomen, de gezellig zingende bakfietsmoeder met jolig kroost. Behendig ontwijkt ze hondendrollen en negeert daarbij schouderophalend het getoeter van bussen en naar het voorhoofdwijzende automobilisten. Haar jurk wappert vrolijk achter haar aan (de bakfietsmoeder is steevast gehuld in overslagjurk-met-bloemetjes en hoge-laarzen-met-platte-hak) als ze lichtvoetig door de straten sjeest. Lees verder.
Haargevoel
Monique - 15 september 2009
Milla is nu negen maanden oud en doet wat alle negen maanden oude personen doen: zich kruipend of virtuoos rollend door de kamer verplaatsen, kluiven op haar vaders sandalen die je toch echt op een ingenieuze plek had verstopt, opeens onbedaarlijkheid huilen zonder dat er ook maar iets aan de hand is en veelvuldig het hoofd stoten tegen boxspijlen, stoelpoten en een heel harde houten vloer. En dit allemaal dertig keer achter elkaar want kinderen houden van herhaling. Lees verder.
Beestjes
Monique - 21 augustus 2009
Gisteren zag ik een zwart stipje in Milla’s melkflesje drijven. Bij nadere inspectie bleek dit stipje ook voelsprieten, zwarte spillepootjes en vleugels te hebben. Het was een fruitvliegje. Ik kon ternauwernood een schreeuw onderdrukken. Beestjes en ik zijn namelijk geen heel gelukkige combinatie. Dat wil zeggen dat ik ietwat neurotisch word als ik sociale kolonievormende wezens, of andere schepsels die tot de categorie der geleedpotigen behoren, in mijn eten ontwaar. Lees verder.
Bijvoeden in Bolivia
Merieke Arts - 20 juli 2009
Ik woon in Bolivia, een land in Zuid-Amerika, samen met mijn Boliviaanse man en ons Nederlands-Boliviaanse zoontje. Lees verder.
Biobaby
Monique - 9 juli 2009
Milla is een biobaby. Dat betekent dat zij zoveel mogelijk verse voeding uit biologische teelt krijgt toegestopt. Juist het kwetsbare babylijfje met nog onvolgroeide organen is gevoelig voor de kwalijke bijwerkingen die restjes pesticiden en additieven kunnen veroorzaken. Aangezien we onze dochter zo min mogelijk aandoeningen toewensen, is de keuze voor bio een vrij logische (en nee ik brei geen wollen fluitzakken). Lees verder.
Knetterpuree
Monique - 22 juni 2009
Soms heb ik last van het Daphne Deckers Syndroom (DDS). Dat is een soort Gilles de la Tourette alleen net even anders. Het houdt in dat je een niet te beheersen dwang hebt om ongeveer iedere scheet van je man Richard Kraijcek en je twee kinderen, Alec en Emma, wereldkundig te maken. Je omgeving moet hier tegen wil en dank naar luisteren. Lees verder.
Appel-versus-banaan-dillema
Monique - 7 juni 2009
Nooit gedacht dat ik zo intensief zou nadenken over banaan. En over appel. Appel of banaan. Appel. Banaan. U ziet: ik kan overduidelijk niet kiezen. In nachtelijke droomtoestand komt daar soms ook nog eens een wortel bij, maar dat wordt wel heel complex. Meestal word ik dan badend in het zweet wakker. Nog in comateuze halfslaap verkerende, doorzoek ik koortsachtig mijn nachtkastje in de hoop daar iets te vinden wat op appel lijkt. Of op banaan. Lees verder.
Hongerstaking
Mara - 1 juni 2009
Niet pushen. Niet boos worden. Niet geïrriteerd raken. En al helemáál niet iets anders klaarmaken. Omdat ik wil dat Toon een makkelijke eter wordt, houd ik me strikt aan de regels in de opvoedboekjes. Want ik kan niet wachten tot mijn nog-niet-eens-peuter in een restaurant vraagt om een half dozijn oesters. Tot hij in een Parijse brasserie zonder blikken of blozen een portie andouillette bestelt. Of tot hij zijn eerste viergangenmenu bereidt. Tja, mijn fantasie over de culinaire opvoeding van mijn kind is nu eenmaal levendig. Ik ben het aller-gelukkigst als hij een schaaltje olijven leegeet, vol overgave een garnaal pelt of übergeconcentreerd een mossel uit zijn schelp probeert te vissen. Lees verder.
Nep-eten
Monique - 21 mei 2009
Als mijn dochter besloten heeft dat ze genoeg gegeten heeft, stort ze zich vol overgave op het nep-eten. Eerst begint ze een beetje aan mijn vingers te friemelen, dan duwt ze met haar tong de flessespeen uit haar mond en vervolgens gaat ze daar toch maar wel aan sabbelen en doet ze alsof ze drinkt. Van de tien slokken gaat er misschien één daadwerkelijk haar keelgat in. Gezien haar charmante geglimlach en geknipoog is het duidelijk niet de bedoeling dat ik doorheb dat haar slabbetje nu de resterende inhoud van het flesje bevat. Dit doet me denken aan mijn eigen goocheltrucpogingen van vroeger om eten op een ludieke manier van mijn bord te laten verdwijnen. Lees verder.
Prutje, prakje of hele wortel
Monique - 7 mei 2009
Ik word heel gelukkig van lekker eten. Het liefst eet ik gerechten met onuitspreekbare namen, vol exotische ingrediënten en geserveerd op wanstaltig mooi opgemaakte borden. Niet dat deze gastronomische hoogstandjes bij ons dagelijkse kost zijn, maar ik zou het heel fijn vinden als onze dochter van bijna vijf maanden later goede voeding waardeert en geen notoire McDonalds-junk word. Oké, ze hoeft nu ook weer niet een pedanterig culinair wijsneusje te worden die gaat krijsen als ze geen chorizospiesjes met appelcoulis op de peuterspeelzaal krijgt. Maar een beetje liefde voor puur en eerlijk eten zou mooi zijn en dat moet je vroeg bijbrengen. Lees verder.
Kip, patat en appelmoes
Mara - 3 mei 2009
Het gaat slecht met de Nederlandse horeca. En dan heb ik het niet over de kredietcrisis, maar over wat er in een gemiddeld restaurant voor kinderen op de kaart staat. Natuurlijk doen zaken als Praq in Ouderkerk aan den Amstel het goed. En natuurlijk zijn er steeds meer topkoks die kinderen met open armen ontvangen. Maar een gemiddeld kindermenu bestaat nog steeds uit niet meer dan 1. kip, patat en appelmoes -met daarop het liefst een kers die minimaal drie jaar op sterk water heeft gestaan, 2. een ongare pannenkoek met als ultieme creatieve uitspatting van de kok een gezichtje van stroop en 3. pasta met tomatensaus, uiteraard uit een potje. Lees verder.
Wil je als eerste op de hoogte gehouden worden van onze nieuwtjes? Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief en klik 
